Deze maand hebben we twee redenen voor een feestje: onze nieuwsbrief bestaat één jaar en Lambert Jan wordt 67! Een mooi moment om eens achterom te kijken. Want voordat er nieuwsbrieven, hondenbrokken en een webshop waren, draaide het hier om graan en de wind.
Het begon aan de overkant
De geschiedenis voert ons naar de andere kant van het kanaal de Dedemsvaart. Daar stond in de negentiende eeuw een molen die graan maalde en olie uit zaden won. Lambert Jan Altena, een eerdere naamgenoot in de familie, werd er mede-eigenaar.
Volgens het familieverhaal zorgden de plannen voor een nieuwe molen aan de noordzijde van het kanaal voor een woordenwisseling. Zou die nieuwe molen de wind van de oude molen ‘stelen’? Dat klinkt misschien als een ruzie over iets wat van niemand is. Toch was de zorg niet helemaal uit de lucht gegrepen: een hoog bouwwerk kan de wind naar een andere molen belemmeren. Hoeveel hinder er hier werkelijk zou zijn geweest, weten we niet. Maar voor een molenaar betekende minder wind ook minder kunnen malen.
Op 28 juni 1901 brandde de oude molen af. Ook het huisje onder de molen en een nabijgelegen schuur gingen verloren. Een grote tegenslag, die volgens de familieoverlevering ook een einde maakte aan de discussie over de wind.
Eerst draaien, dan doorgeven
De nieuwe molen aan ’t Haantje kwam in 1902 in gebruik. Al staat dat op papier een jaar later. De verklaring die in de familie wordt verteld? Lambert Jan was vergeten door te geven dat de molen al klaar was. De wieken draaiden dus eerder dan de administratie bij was. Hier in Lutten kwamen landbouwers met paard en wagen hun koren brengen. Soms zelfs met een kruiwagen. Als er wind was, kon er worden gemalen. Na Lambert Jan kwam de molen in handen van zijn zoon Roelof. Zijn tweelingbroer Hendrik was ook molenaar, op de andere Lutter molen: De Welkom. Het vak zat dus behoorlijk in de familie.
Een storm, een stal en een gelukkig paard
Werken met de wind betekende ook leven met de grillen ervan. Een krantenbericht uit maart 1949 vertelt hoe de molen tijdens een storm zijn wieken verloor. Daarbij raakte het dak van de paardenstal beschadigd. Gelukkig bleef het paard ongedeerd. Inmiddels bood een motor uitkomst om ook zonder wind te kunnen malen. In 1953 werd het bovenste deel van de molen afgebroken en kreeg het overgebleven gedeelte een plat dak. Het vertrouwde silhouet verdween, maar het werk ging door.
Vijf zakken die alles veranderden
In 1957 namen Roelie en Tinus het bedrijf over. Er moest veel gebeuren. Met steun van familie kwam er een lening voor een nieuwe loods. Roelie zocht oude klanten weer op en er kwam een graandrogerij. De verrassendste verandering begon met een vertegenwoordiger en vijf zakken hondenbrokken. Roelie en Tinus twijfelden: een hond at toch gewoon mee met de pot? De vertegenwoordiger mocht de zakken achterlaten. Wat na een maand niet verkocht was, zou hij weer ophalen.
Vier dagen later waren alle vijf de zakken weg.
Een kleine proef met grote gevolgen. Diervoeding kreeg een steeds belangrijkere plek in het bedrijf.
De volgende generatie schrijft verder
Na het plotselinge overlijden van Tinus in 1984 zette zijn zoon Lambert Jan de zaak voort. Deze maand wordt hij 67. Sinds 2024 staat ook Angela als ondernemer naast hem en is de vijfde generatie aan zet.
Van graan malen tot voer voor de dieren van nu: iedere generatie voegde iets toe. En sinds een jaar vertellen we daar ook over in onze nieuwsbrief. Daarom vieren we deze maand meer dan een verjaardag en een eerste nieuwsbriefjaar. We vieren een familiebedrijf dat steeds verder groeit, met een geschiedenis die nog altijd bij ons hoort.
Bedankt dat jij daar deel van uitmaakt. Of je ons al jaren kent of pas sinds kort binnenloopt: samen schrijven we het volgende hoofdstuk.
Reactie plaatsen
Reacties